صبح روز بعد مسافر اول از خواب برخاست و دست و رویی به آب زد و کمی هوای تازه استنشاق کرد. وقتی همه بیدار شدند اولی گفت: «اینجا برای ماندن مناسب است. درست است که شهر خالی از سکنه است؛ اما  یک زندگی بهتر مرا امیدوار کرده. آیا موافقید تا آخر عمر همینجا اقامت کنیم؟»

بقیه به علامت تأیید سر تکان دادند و در نهایت همگی ماندنی شدند. اولی بعد از گردشی کوتاه در شهر گفت: «آن خانه بزرگ و مجلل از آن من. من آن را برمیدارم.»

دومی جواب داد: «باشد. من در کلبه کوچک کنار میدان اقامت میکنم. همان برای من کافی است.»

سومی گفت: «و من هم باقی خانه ها را برمیدارم. هرشب در یک منزل میخوابم تا یکنواختی زندگی آزارم ندهد!»

 هرسه به همان قسمی که خواسته بودند به زندگی ادامه دادند. بعد از گذشتن چند ماه، هرسه خسته شدند و در میدان شهر جلسه برگزار کردند. اولی گفت:

«این ساختمانهای عجیب چیستند؟»

دومی جواب داد: «خانه هایی برای آدمهای خاص. نوع وسایل زندگی در آنها روش زندگی را مشخص می کنند… مثلا در آن بنا (کلیسا) یک انسان با تعداد زیادی فرزند زندگی میکرده، چرا که یک جای بلندتر با تعدادی صندلی هست، یا در این بنا (مسجد) کسی زندگی میکرده که به خواب علاقه زیادی داشته چون در بستر آن تعداد زیادی زیر انداز نرم وجود دارد. در این یکی بنا (کنیسا) مردمانی بوده اند که به زندگی در شب و تاریکی عادت داشته اند چون پر از شمع است.»

سومی گفت: «ولی از ابزارهای عجیبی که داشتند سر در نیاوردم. در آن بنا (کلیسا) اشیایی طلایی به شکل دو خط متقاطع وجود دارد که گمان میکنم نوعی وسیله جنگ است. در این بنا (مسجد) قطعاتی گلین به شکل مکعب هست که باید نوعی وسیله طبخ باشد،  در این بنا (کنیسا) چیزی به شکل عجیب هست (نظرقربانی) که می بایست در جادو و جنبل به کار آید.»

اولی بعد از کمی فکر اضافه کرد: «اما در همه آنها کتابی وجود دارد که به زبانهای عجیبی نوشته شده (منظور لاتین، عربی و عبری است) و ترجمه نام همه آنها آمده است: کتاب مقدس. چیزی برای راهنمایی و ارشاد انسانها. چیزی برای پرستش خدا.»

دومی گفت: «خدا چیست؟»

سومی جواب داد: «شاید آن جسم زرین، شاید آن مکعب خاکی و شاید آن طلسم جادویی.»

اولی گفت: «و همه این کتابها کمابیش توسط این گاوهای سرگردان (گاوهای مقدس هندوها) جویده شده اند و آنها در پای آن مجسمه بزرگ (بودا) پشکل انداخته اند. من فکر میکنم بهتر است یکی از این کتابها را برگزینیم و راه درست زندگی را پیدا کنیم.»

دومی جواب داد: «من خود میتوانم راه زندگی ام را پیدا بکنم. من با آواز پرندگان و صدای جویبار و مقداری نان دلخوشم و گمان نمیکنم چیزی وجود داشته باشد که به من آموخته شود.»

سومی گفت: «من موافقم. اما کدام کتاب را انتخاب کنیم؟»

دومی با دلخوری گفت: «حالا که چنین تصمیمی دارید من هم قبول میکنم… پیشنهاد میکنم هریک به سمت یک کتاب برویم و هرکه سعادتمند شد دیگران از او تبعیت کنند. موافقید؟»

دو نفر دیگر موافقت کردند و هریکی کتابی را انتخاب کرد. اولی به کلیسا رفت، دومی مسجد را برگزید و سومی در کنیسا مشغول شد. بعد از گذشتن هفته ها، مردی که در کلیسا بود به میکده رفت و شراب نوشید. مسافر دوم با شلاق به جانش افتاد و سومی با دیدن زخمهای مسافر اول وحشت کرد و به کنیسا دوید و پنداشت که همه قصد جان او را دارند. بعد از گذشتن ماهها، نزاع و درگیری بین سه نفر بالا گرفت و کار به جنگ و خونریزی کشید. دیگر، کسی بدون سلاح از منزل بیرون نمی آمد و هریک از سایه خودش وحشت داشت. زندگی سخت شده بود. یک روز، هرسه در میدان شهر، و هر یک در گوشه ای ایستادند و یکدیگر را پاییدند.

دومی گفت: «شما بنده مال و زر و زور هستید. تو یک خانه مجلل برگزیدی ای طماع مالدوست!»

اولی گفت: «و تو بدبخت مفلوک و زاغه نشینی؛ ذاتت از ابتدا همین بود، تو یک خانه کوچک خواستی، همان که لیاقتت بود!»

سومی گفت: «شما هر دو ننگ روی زمین هستید. هردو ریاکار و از خدا بی خبر!»

اولی و دومی جواب دادند: «تو خاموش شو ای بی همه چیز که همه شهر را صاحب شدی! شرم کن ای ملعون! همه چیز و همه کس را از آن خود میدانی…»

در همین لحظه، چشمشان به گوشه میدان افتاد. چیز عجیبی بود. یک زن، به میدان می آمد. یک زن با لباسی بلند و موهای بافته در گذر بود، او به کسی محل نگذاشت و یک راست رفت تا به زیر سایه بودا رسید. پشکل گاوها را از روی چمنهای نیمه جویده کنار زد و زیلویی انداخت و دراز کشید. بدنش کش آمده بود و سنگینی لباسش اندامش را نمایان کرده بود.

اولي گفت: «یک زن!»

دومی گفت: «یک انسان ماده!»

سومی فریاد زد: «یک موجود غیر مرد!»

هرسه نزدیک شدند.  و شهوت درونشان میجوشید و چیزی در قلبشان به جریان افتاده بود. موهای زن، بافته شده از کنار گردنش می پیچید و بین سینه هایش تمام میشد. سه مسافر به زن نزدیک شده بودند. او در خوابی نازک به سر می برد. صدای نفس مردها، بیدارش کرد. آرام خیز برداشت و یکی یکی آنها را پایید. اولی گفت:

«با من بیا، من یک قصر مجلل دارم که در آن خوشبخت میشوی!»

دومی گفت: «گوش نکن! خوشبختی در سادگی است.  یک خانه محقر با کوهی از صمیمیت دارم.»

سومی گفت: «فریب نخور. تو مالک من خواهی بود و من فرمانبردارم.»

 زن برخاست و گفت:

«ای شیاطین، در کتاب مقدس نخوانده اید که چگونه با یک زن از غیر محارم رفتار کنید؟»

اولی جواب داد: «این بخش کتاب خورده شده!»

دومی پاسخ داد: «این قسمت کتاب را گاوها خورده اند!»

سومی گفت: «این بخش را گاوها نشخوار کرده اند!»

زن گفت: «آه. چگونه با شما همبستری کنم در حالیکه از آیینتان باخبر نیستم؟»

اولی به سمت گاوهایی که مشغول مقاربت بودند اشاره کرد و گفت: «مگر آن گاو نر از آیین آن گاو ماده باخبر است؟»

دومی گفت: «آری اهمیتی ندارد. بدون لباس و عریان، همه فاقد ایمان هستیم.»

سومی گفت: «بله در بستر همه یک کار میکنیم حتی اگر گاوپرست باشیم!»

در نهایت، زن حریف سه مسافر نشد. سلاحها کنار گذاشته شدند چون هدفی مشترک ایجاد شده بود. مسجد، کلیسا و کنیسا دوباره خالی شدند هر شب در یک خانه، چه مجلل، چه محقر و دور و نزدیک، در همه شهر ضیافت برپا بود. حالا شراب و شهوت می آمیختند و شلاق آویزان بود. شمعهای کنیسا خاموش ماندند و صلیبها و مهرها خاک گرفتند. گویی طاعون آمده بود.

صبح یک روز آفتابی، مجسمه بودا که پر از فضله پرندگان شده بود، درست مانند برج و باروهای پرستشگاهها دیگر به سه گاو که در پایش پشکل می ریختند نگاه کرد و خندید. زن مشغول جمع کردن اعانه و پخش شعارهای انسانی و آزادیخواهانه بود. زن یک شهروند نمونه شده بود، یک فرد متمدن که در هر خانه ای به رویش گشاده بود.

                                                                                         وحــــيِِِــــــــــــــــد

از ساعت 11:30 تا ساعت 3:30 که شورای متحصنین برای مذاکره با رئیس دانشگاه رفتن. من شب برام یه مشکلی پیش اومد و نتونستم از شورای متحصنین قضیه رو پیگیری کنم ولی اون چیزی که از اطلاعیه های نصب شده روی برد دانشگاه چنین احساس میشد که طرف قصد قبولی استعفای فراهانی را ندارد. بچه ها تمام مدت زیر باران ایستادند.

حدود ۷ ساعت تحصن کرده بودیم که فراهانی(مدیر کل امور دانشجویی) استعفا بده! ما که آخر نفهمیدیم کی پشت این بود که تمام مدت این همه دانشجو رو آدم هم حساب نکرد و فقط مزورانه لبخند زد!

با اون همه گندی که طرف بالا آورده و این همه دانشجویی که خواستار استعفاش بودند آقا با وقاحت تمام فرمودند :دلیلی نمی بینم که استعفا بدم!

تحصن دوشنبه از ساعت ۱۱ دوباره شروع میشه!

میخوام امشب یه نخ ببندم دور انگشتم که یادم بمونه ممکنه توی زندگی آدم تنهایی باشم ولی شاید گاهی بتونم تنهایی دیگرانی رو پر کنم!

باید یادم بمونه که باید خودم رو کنترل کنم وقتی احساس می کنم کسی به کمک نیاز داره و من می تونم کمکش کنم آخه این روزا آدم ها اینقدر گرفتارن که وقت ندارن فکر کنن کارم از سر فضولی نیست از سر محبته!

باید یادم بمونه که اینقدر کار نکرده دارم که وقت ندارم به تنهایی هام فکر کنم!

باید یادم بمونه که نباید تو دانشگاه دختر باشم! توی دانشگاهی که همه توش پسرن و همه اش باید مسابقه بدی که ثابت کنی تو هم از اونا کمتر نیستی وقتی واسه دختر بودن وجود نداره!

باید یادم بمونه وقتی ناراحتم نباید انتظار داشته باشم همکلاسی هام که از قضا همه هم پسر هستند ازم بپرسن که چمه و دلداریم بدن! چون پسرا فکر می کنن که وقتی یکی ناراحته باید به حال خودش بذاری و ما دخترا دوست داریم یکی بیاد حالمون رو بپرسه و دلداریمون بده. گفتم که جایی واسه دختر بودن نیست!!

باید یادم بمونه که باید یادم بره چه مشکلاتی دارم. اونم مشکلاتی که فکر کردن بهشون فقط واسه آدم یه جفت چشم خیس باقی میذاره با یه عالمه نگاه سرزنش کننده که بهت میگن:” دختر جان مسائل احساسیت رو واسه خودت و تنهاییت نگه دار! این لوس بازی ها یعنی چی؟”

باید یادم بمونه که اگه کسانی که واقعا دوسشون دارم منو اون اندازه که دلم میخواد دوست ندارن، کسانی هم هستن که منو واقعا دوست دارن حالا گیرم اونا آدم هایی نیستن که من دلم میخواد!

باید یادم باشه حق ندارم بلند بلند بخندم و زیاد سر و صدا کنم. اطرافیان من حوصله پر حرفی ها و صداهای مرا ندارند!

باید یادم باشد که یک انسان متمدن به حریم خصوصی انسان ها احترام می گذارد و درباره مشکلات آنها سؤال نمی کند . چه اهمیت دارد که قصد تو بر داشتن باری از دوش کسی باشد!

باید یادم باشد حق ندارم انتظار داشتم کسانی که فکر می کنم دوست من هستند برام وقت داشته باشند!

باید یادم باشه در دنیای مدرن تنها هستم!

راستی به نظر شما با یه نخ همه اینها یادم میمونه؟؟؟؟؟!!!!!!!!

                                                                                                                                                                           غزاله

جمهوری اسلامی، نمونه برجسته و حی و حاضر چنین دولت هايي‌ست. در ادامه‌ی انواع و اقسام طرح‌های پلیسی – امنیتی دولت به ویژه در طول سه سال گذشته که بر آن‌ها نام طرح‌های امنیت با پسوندهای رنگارنگ نهاده شده بود، اکنون نوبت به طرح خالص و بی پیرایه‌ی امنیت سیاسی دولت رسیده است. مانور دستگاه پلیسی جمهوری اسلامی که در این هفته در تهران آغاز شد، مکمل همین طرح‌های امنیتی‌ست.

از روز پنج‌شنبه مانور موسوم به “رزمایش امنیت و آرامش عمومی” پلیس آغاز شد که تا اوایل هفته آینده ادامه خواهد یافت. ۳۰ هزار پلیس، به همراه ۴ هزار دستگاه خودرو و موتورسیکلت، ۵۵ فروند هلی‌کوپتر، به کمک واحدهای چترباز، خیابان‌ها، میادین و مراکز حساس را به اشغال خود درآورده‌اند، ایستگاه‌های بازرسی و کنترل مردم را برپا کرده‌اند تا برقراری نظم و امنیت را تمرین کنند.

فرمانده پلیس تهران، در مصاحبه‌های خود در این هفته، اهداف این مانور را چنین بازگو کرد: تمرین و کسب آمادگی‌های لازم، حفاظت از مراکز حساس و مهم، برقراری امنیت، هماهنگی با دستگاه‌های امدادی، مقابله با تروریسم، ناآرامی، تهدید و بحران، برقراری تسهیلات جا به جایی ستون‌های نظامی به مناطق عملیاتی از طریق زمین و هوا، بررسی نقاط ضعف و نمایش قدرت.

اگر حشو و زوائد اظهارات رئیس پلیس تهران کنار گذاشته شود، تمام گفته‌های وی را در مورد هدف این مانور، می‌توان در یک جمله خلاصه کرد: تمرین و کسب آمادگی لازم برای مقابله با بحران و نمایش قدرت.

پر واضح است که نمایش قدرت برای ساختمان‌ها و درختان تهران نیست. نمایش قدرت برای میلیون‌ها انسان زحمتکش و مخالفی‌ست که در تهران زندگی می‌کنند. گویا طرح‌های امنیتی گذشته کارساز نبوده و نتوانسته است، مردم را مرعوب کند، لذا این بار پلیس و نیروهای امنیتی با تمام قوا به میدان آمده‌اند، تا شاید با این نمایش قدرت، مردم را مرعوب کنند. اما چرا جمهوری اسلامی و دستگاه نظامی – پلیسی و امنیتی آن، این همه نگرانند و می‌خواهند قدرت‌شان را نمایش دهند؟ نگرانی آن‌ها از بحران است. اما این کدام بحران است که لازم آمده است، پلیس برای مقابله با آن “رزمایش بزرگ امنیت” برپا کند؟

بحرانی که طبقه‌ی حاکم بر ایران صدای پای رسیدن‌اش را از مدتی پیش شنیده است. بحرانی که بزرگ‌تر از تمام بحران‌هایی است که جمهوری اسلامی تاکنون با آن رو به رو بوده است. نارضایتی  به نهایت خود رسیده است. وضعیت مادی و معیشتی مردم در ابعادی بی‌نظیر به وخامت گراییده است. دستمزد و حقوق مردم در نتیجه نرخ تورمی که به حدود ۴۰ درصد رسیده است، سطح زندگی آن‌ها را در ابعادی وحشتناک تنزل داده است. میلیون‌ها تن از مردم بیکار و گرسنه‌اند. اختناق و بی‌حقوقی، عموم مردم را به دولت سوق داده است. اما اکنون، اوضاع از جهات دیگر به فرا رسیدن هر چه زودتر بحرانی که خواب را از چشمان هیئت حاکمه ربوده است، کمک کرده است. درآمد هنگفت نفت که ابزاری در دست دولت برای فشار است، به شدت در حال کاهش یافتن است. کاهش درآمد دولت از نفت از جهات متعدد اقتصادی -اجتماعی و سیاسی، وضعیت را بحرانی‌تر خواهد کرد. دولت، احساس می‌کند که هر لحظه ممکن است، جنبش‌های اعتراضی اوج بگیرد و مانور پلیس برای مقابله با این بحران است. بدون علت نیست که سپاه پاسداران نیز سازماندهی‌اش را برای مقابله با بحران و شورش، تغییر داد و بسیجیان را نیز بار دیگر در شکلی علنی و رسمی عهده‌دار “امنیت” در محله‌های شهر تهران شده‌اند.

رئیس پلیس تهران در مصاحبه خود لاف و گزاف‌گویی‌های رژیم شاه را تکرار می‌کند و می‌گوید: در سایه نیروی انتظامی کشور را به یک جزیره امنیت و آرامش، در محیط بی‌ثبات خاورمیانه تبدیل کرده‌ایم. اگر دولت ذره‌ای احساس امنیت و آرامش در ایران می‌کرد، دیگر کارش به جایی نمی‌کشید که مانور ۳۰ هزار نفره پلیس با هلی‌کوپتر و خودرو و هزاران موتورسوار برپا کند. بسیج را مأمور مراقبت روزمره از محلات تهران کند، بر سر هر کوچه و خیابان دوربین نصب کند و غیره. رژيم شاه هم در اوج دیکتاتوری‌اش ادعا می‌کرد که ایران را به جزیره ثبات و آرامش تبدیل کرده است. اما دیدیم که توده‌های مردم ایران چگونه این جزیره ثبات و آرامش آریامهری را بر هم زدند

در این ویدئو شما رفتار غیرقانونی و غیرانسانی ماموران نیروی انتظامی را با یک متهم مشاهده می نمایید

http://video.google.com/videoplay?docid=-1203085208859289952&hl=en

«شهروند امروز» كه به صورت هفتگي منتشر مي‌شد و توانسته مخاطبان بسياري را جذب كند، توقيف شد.

هفته‌نامه خبري ـ تحليلي «شهروند امروز» در حالي هفتادمين شماره خود را روي گيشه مطبوعات عرضه كرد كه تاكنون چندين بار زمزمه‌هايي مبني بر توقيف اين نشريه شنيده شده است. در همین زمینه شنيده‌هاي حاكي از آن است كه در آخرين جلسه هيأت نظارت مطبوعات اين نشريه از ادامه فعاليت بازماند و توسط اين هيأت توقيف شد. برخي گمانه‌زني‌ها دليل توقيف اين نشريه را عدم معرفي مدير مسئول برشمرده‌اند. از سوی دیگر برخی اخبار نیز تغییر محتوایی فعالیت های شهروند از حوزه غیر سیاسی به سیاسی را دلیل این اقدام می دانند.

منابع رسمی از جمله هیات نظارت بر مطبوعات و وزارت ارشاد تاکنون هیچ توضیحی درباره دلیل یا دلایل توقیف این هفته‌نامه میانه‌رو ارایه نکرده‌اند. با این حال، رسانه‌های نزدیک به دولت نظیر خبرگزاری فارس تصریح کرده‌اند که این هفته‌نامه به اتهام «غير واقعی جلوه دادن برخی اقدامات دولت» توقیف شده است. پیش از این، روزنامه‌هایی نظیر «تهران امروز» وابسته به محمد باقر قالیباف یا همشهری عصر نیز با اتهامات مشابهی مواجه شده بودند.

فعلا که پاییز شده و به لطف حق، به آرشیو دیوانه بازیهای من قدم زدن توی خیابون زیر بارون و آواز خوندن با صدای بلند هم اضافه شده.

خواستم شعری که این روزها زیاد می خونم رو برای شما هم بنویسم شاید زیر بارون به دردتون بخوره!

در ضمن آواز خوندن زیر بارون رو برای یک بار هم که شده امتحان کنید؛ قول میدم پشیمون نشید. (البته اگه یه آشنا ببیندتون از بد شانسی شماست و من مسئولیتش رو قبول نمی کنم!!!!)

پاییز آمد/در میان درختی/لانه کرده کبوتر/از تراوش باران می گریزد

خورشید از غم/با تمام غرورش/پشت ابر سیاهی/عاشقانه به گریه می نشیند

من با قلبی/به سپیدی روز/با امید بهاران/می روم به گلستان/همچو عطر اقاقی/لا به لای درختان می نشینم

شعر هستی/بر زبانم جاری/پر توانم آری/ می روم در کوه و دشت و صحرا

ره پیمای/قله ها هستم من/راه خود در توفان/در کنار یاران می نوردم

در کوهستان/یا کویر تشنه/ یا که در جنگل ها/رهنوردی شاد و/پر امیدم

دارم امید/که دهد/سختی کوهستان/بر روان و جانم/پاکی این کوه و دشت و صحرا

شعر هستی/بودن و کوشیدن/رفتن و پیوستن/از کژی بگسستن/جان فدا کردن در/راه عشق است

مردی گمنام/ در دل کوهستان/همره توفان ها/ره به سوی قله/می سپارد

بر پشت او/کوله بار لاله/لاله های رنگین/لاله های قرمز/می درخشد

سحر گاهان/لاله ها می روید/دشمن خلق ما/از صدای لاله می هراسد